บางที...เราก็นึกได้ถึงเรื่องเก่า
บางเรื่องที่ก่อนนี้ไม่เข้าใจ...
พอโตขึ้นเรื่องเหล่านั้นก็เข้าใจได่ไม่ยาก...
ความห่วงใยของคนรอบข้าง...
เรื่องที่ผู้ใหญ่ที่มักจะพูดและทำเสมอๆ
ครั้งนั้น...ไม่เข้าใจเลย
...บ้านหลังเก่านั้น
แม้จะเป็นแค่ทาวเฮาส์สองชั้นแคบๆ
แม้ว่าจะมีคนอยู่มากมาย..
แต่ก็ไม่เคยคิดว่าอึดอัด...หรือเบื่อหน่าย
พ่อ...ตามใจเราทุกอย่าง
บางครั้งที่รู้สึกน้อยใจ...ว่าทำไม...
พอวันนี้...เมื่อนึกถึงเรื่องวันวานเหล่านั้น
ก็นึกเสียใจว่า...เราไม่น่าพูดอย่างนั้นกับพ่อเลย
หรือไม่น่าจะทำอย่างนั้นเลย
...แต่ก่อนนั้นเราคือลูกคนแรกของเค้า
คุณจะคิดยังไงถ้าหากว่ามีลูกคนแรก
จะตามใจเค้าหรือคุณจะดีใจขนาดไหน
เราอยากได้อะไร...พ่อพยามตามใจทุกอย่าง
โรงเรียนประถมที่มีเราเป็นนักเรียนรุ่นแรก
จำได้ดี...ถ้าวันไหนพ่อเลิกงานแต่วันจะมารับเราเสมอ
พอเดินออกไปหน้าโรงเรียนจะเห็นร้านค้าที่มีเด็กนักเรียนห้อมล้อมมากมาย
ของเล่นที่ชอบทั้งๆที่ไร้สาระและเป็นการเปลืองค่าใช้จ่าย
แต่เราอยากได้...พ่อก็ซื้อให้
สติ๊กเกอร์ที่เป็นรูปคนโดยที่มีฉากหลังเป็นสถานที่
ลอกแล้วแปะใหม่ได้..คือสิ่งที่ต้องซื้อกลับมาเล่นที่บ้านทุกๆวัน
สมุดสะสมก.ไก่ถึงฮ.นกฮูก ถ้าแปะครบจะได้ไปแลกรางวัล
กล่องละ5บาท ซึ่งไม่มีประโยชน์อะไร
แต่ก็ได้ซื้อมาวันละกล่องหรือสองกล่อง
พอมาคิดดูวันนี้...พ่อจะทำหน้ายังไงถ้าเสียเงินกับเรื่องที่ไร้สาระ
แต่เพราะเรา...สีหน้าดีใจที่มองอย่างใจจดใจจ่อว่าอยากได้
เค้าก็คงอยากจะตามใจได้ไม่ยาก..คงจะดีใจ(มั้ง)ถ้าได้เห็นทุกๆวัน
พอกลับมาบ้านแล้วก็จะได้นั่งดูทีวีกับพ่อในห้อง
แต่ดูไปก็ไม่เคยเข้าใจว่าที่เค้าพูดกันมันหมายความว่ายังไง
เพราะตอนนั้นก็ยังเป็นแค่เด็อนุบาลและพ่อก็ดูแต่ข่าว
ก่อนจะได้เล่นของเล่นที่ซื้อมาต้องทำการบ้านให้เสร็จก่อน
นอนคัดก.ไก่ที่ตัวโย้เย้เอนไปเอนมาแล้วก็ฟังทีวีที่ไม่รู้เรื่อง
แม้จะมีจุดมาให้แบบตรงบรรทัด..แต่กระนั้นก็เบี้ยวอยู่ดี
ทำให้ต้องลบบ่อยๆ ถ้าพ่อเห็น..
ก็จะบ่นเราแล้วก็บอกว่า"เวลาทำต้องตั้งใจทำจะได้ไม่ต้องลบบ่อยๆ"
เราได้แต่คิดในใจว่าทำไม่...แต่ก็ทำตามโดยที่ไม่พูดอะไร
แต่รู้ว่าเค้าไม่ชอบ...เราก็จะไม่ทำ